หากคุณเป็นคนซื่อสั ต ย์ เวลาจะคัดสิ่งดีๆมาให้คุณ

ซื่อสั ต ย์ ถูก ชายนามว่า ฉลาด ปล่ อยไว้ที่เกาะร้างกลางทะเลซื่อสั ต ย์พยายามคิดหาวิธีที่จะกลับขึ้นฝั่งสิ่งที่ซื่อสั ต ย์หวังก็คือ

จะมีเรือซักลำผ่าน มาทางนี้บ้างซื่อสั ต ย์ก็ได้ยินเสียงเพลงแววมาแต่ไกล ซื่อสั ต ย์รีบมองไปยังต้นเสียงนั้น มีเรือลำหนึ่งกำลังมุ่งมายังเกาะนี้

บนเรือลำนั้น มีธงผืนเล็กโบกสะบัดอยู่บนธงนั้นเขียนคำว่า ความสุข ที่แท้เป็นเรือของความสุข นั่นเองซื่อสั ต ย์จึงตะโпนเรียกเรือของความสุข ความสุข ความสุข

ผมคือซื่อสั ต ย์ คุณช่วยพาผมขึ้นฝั่งได้ไหม เมื่อความสุขได้ยิน ก็พูดกับซื่อสั ต ย์ว่าไม่ได้หรอก หากผมพาคุณขึ้น มาด้วยผมจะหมดสุข

คุณดูสิ ผู้คน มากมายในสังคมยุคนี้ที่พูดความจริงแล้วกลับไม่มีความสุข ขอโ ทษนะซื่อสั ต ย์ผมรับคุณขึ้น มาไม่ได้พูดเสร็จ ความสุขก็จากไป

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง ตำแหน่ง ก็ผ่าน มาซื่อสั ต ย์ตะโпนเรียกตำแหน่ง ตำแหน่ง ตำแหน่ง ผมคือซื่อสั ต ย์ ผมขออาศัยเรือของคุณขึ้นฝั่งได้ไหม

ตำแหน่งพอได้ยิน ก็รีบหันหัวเรือให้ห่างออกไป จากนั้นก็หัน มาพูดกับซื่อสั ต ย์ว่า ไม่ได้ ไม่ได้ ซื่อสั ต ย์คุณจะขึ้น มาอยู่กับผมไม่ได้

คุณรู้ไหม ตำแหน่งที่ผมได้มานั้น มันยากเย็นสักเพียงใด หากผมพาซื่อสั ต ย์อย่ างคุณมาอยู่ด้วย ผมก็จะสูญเสียตำแหน่งไปแน่ๆ

เพราะ ตำแหน่งนี่ผมได้มาด้วยความไม่ซื่อสั ต ย์ ยังไงผมไม่ขออยู่ร่วมกับคุณ ซื่อสั ต ย์น้ำตาคลอเบ้า มองตำแหน่งที่รีบออกเรือจากไปอย่างสิ้นหวัง

รู้สึกสับสนในตนเองเป็นอย่างยิ่ง หรือ ในปัจจุบันนี้ ไม่มีใครต้องการซื่อสั ต ย์แล้วอยู่ๆ ท่วงทำนองที่ไม่ค่อยจะเข้ากันนัก ก็แว่วดังขึ้น มา เรือลำหนึ่งบรรทุก แข่งขัน

เป็นจำนวน มากผ่าน มาซื่อสั ต ย์จึงตะโпนเรียก. แข่งขัน แข่งขัน ผมขอขึ้นเรือของคุณได้ไหม แข่งขันถามกลับมา

คุณเป็นใคร คุณมีประโยชน์แค่ไหนกับพวกเรา ซื่อสั ต ย์ไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะเกรงว่าจะพลาดโอกาสอีก

แต่ซื่อสั ต ย์ก็คือซื่อสั ต ย์ ยังไงก็พูดความจริงเสมอ ผมคือซื่อสั ต ย์ห๊า. คุณคือซื่อสั ต ย์ หากพวกเรามีคุณอยู่ด้วย

เราจะแข่งขันเอาชนะอะไรกับใครที่ไหนได้พูดเสร็จ แข่งขันก็หันหัวเรือจากไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ซื่อสั ต ย์กำลังสิ้นหวัง

อยู่ๆก็มีน้ำเสียงอันเมตตาดังขึ้นว่า ลูกจ๋า ขึ้นเรือเถิดเมื่อซื่อสั ต ย์เงยหน้าขึ้น มอง ก็เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งยืนอยู่บนเรือฉันคือกาลเวลา

กาลเวลาแนะนำตัว ทำไมต้องมาช่วยผมครับ ซื่อสั ต ย์ถามออกไปด้วยความสงสัยมีแต่กาลเวลาเท่านั้นที่รู้ว่าซื่อสั ต ย์มีค่ามากเพียงใด

กาลเวลาพูดออกไปด้วยรอยยิ้มกาลเวลาได้เล่าให้ซื่อสั ต ย์ฟังว่า พบ.. ความสุข ตำแหน่ง แข่งขัน ที่ต่างก็เรือล่มอยู่กลางทะเล

ตัวข้ากาลเวลาในอดีต เคยเป็นทั้ง ความสุข ตำแหน่ง และ แข่งขัน มาหมดแล้ว สิ่งที่ข้าได้เรียนรู้ก่อน มาเป็นกาลเวลา

คือ ทุกสิ่งที่เคยเป็น ความสุขจะหายไปถ้าไม่มีความซื่อสั ต ย์ ตำแหน่งที่ได้มาก็เป็นตำแหน่งจอ มปลอ ม

การแข่งขันก็จะได้ชัยชนะอยู่ได้ไม่นานก็จะล้มเหลวไม่เป็นท่า จงเป็นคนซื่อสั ต ย์ เพราะเวลาเท่านั้นที่จะคัดสิ่งที่ดีให้กับคุณ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *