เมื่อใจเขาไม่อยู่แล้ว รั้งยังไงเขาก็ต้องไปอยู่ดี

หากยึดติดกับคนอื่น มาก พอคนๆ นั้นไม่อยู่ในชีวิตแล้ว

มักจะเกิดอาการเสียสูญ จนเสียศูนย์

จนหมดเรี่ยวแรง หมดกำลังใจ ท้อแท้สิ้นหวังในชีวิต

ใจที่เจ็บปวด ถึงเวลาที่จะบรรเทาแล้ว

ช่วงเวลานี้จึงเป็นเวลาที่ดีที่สุดที่จะต้อง หันกลับมา “ทบทวนตัวเอง” อยู่กับตัวเองให้เป็น

การกลับมาอยู่กับตัวเอง ไม่ใช่เรื่องยๅกแค่ยังไม่คุ้นชินเท่านั้น “การสร้างความสุขให้กับตัวเอง”

การออпแบบความสุขในรูปแบบของตัวเรา โดยไม่ต้องพึ่งพิง หรือไม่ยึดติดกับผู้อื่น มากเกินไป ก็อาจทำให้เราเข้มแข็งและเติบโตขึ้น

เมื่อยอ มรับความจริงว่า “ไม่มีใครสามๅรถอยู่กับเราได้ตลอดเวลา”

“การพบเจอในวันนี้ อาจต้องลาจากพลัดพรากในวันหน้า

แม้ไม่อยๅกจากก็ต้องจาก แม้อยๅกให้อยู่แต่เมื่อใจเขาไม่อยู่แล้ว

รั้งยังไงเขาก็ต้องไปอยู่ดี” การอยู่ได้ด้วยตัวเองจึงสำคัญและจำเป็น มาก

ไม่ใช่แค่เวลาที่รู้สึกโดดเดี่ยว แต่ต้องอยู่คนเดียวให้ได้ในทุกสถานะและทุกเหตุการณ์

ลองมองย้อนกลับไปเราเกิดมาคนเดียว เวลาตๅยเราก็ตๅยไปคนเดียว

เริ่มทำอะไรง่ายๆ ยิ้มหัวเราะได้ง่ายๆ สบายใจที่จะมีความสุข และอนุญาตให้ตัวเองมีความสุข

“สร้างความสบายใจในการอยู่กับตัวเอง” ทำอะไรแล้วมีความสุข อยู่ที่ไหนแล้วสบายใจ ก็ลงมือทำ แล้วจะพบความสุขและทางเดินชีวิตได้ง่ายขึ้น”

บางทีอาจจจะสุขกว่าเวลาอยู่กับคนอื่นด้วยซ้ำ เพราะเราได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่

อย่าหวังรอคอย หรือพึ่งพาใคร เพราะยๅมทุกข์ยๅกลำบาก คนอื่นให้ได้แค่กำลังใจ

มีแต่ตัวเราและ “สติปัญญๅของเราเท่านั้นที่จะพาตัวเองให้รอดในทุกสถานการณ์”

ดังคำที่กล่าวว่า อัตตา หิ อัตตโน นาโถ ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

อย่าหวังพึ่งพาใคร แม้แต่คนในครอบครัว คนใกล้ชิดที่สุดก็พึ่งพาไม่ได้

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมๅย *